منو

یکشنبه, 31 تیر 1397 - Sun 07 22 2018

A+ A A-

مجازات ساخت، فروش و واردات مواد آتش زا - مجازات اخلال گران آسایش عمومی در شب چهارشنبه سوری [مناسبت ملی]

چند نمونه از قوانین مدنی و کیفری جمهوری اسلامی ایران

مجازات ساخت، فروش و واردات مواد آتش زا:

1. وارد کردن مواد منفجره و مواد محترقه به کشور ممنوع است مگر با اجازه دولت و چنانچه اشیاء مذکور را بدون اجازه وارد کشور نماید در صورتی که مرتکب، مسلح نباشد در مورد مواد منفجره به حبس جنایی درجه یک از 3 تا 10 سال و در مواد محترقه به حبس عادی از 3 ماه تا 3 سال محکوم می شود. [1]

2. خرید و فروش یا نگهداری یا حمل و نقل و مخفی کردن یا ساختن مواد منفجره یا مواد محترقه به طور غیر مجاز ممنوع است و مرتکب، حسب مورد مشمول مقررات مذکور در بالا می گردد. [2]

 

مجازات اخلال گران آسایش عمومی در شب چهارشنبه سوری:

اخلال گران و متعرضین و مزاحمین بر حسب ماده 618 و 619 و 620 قانون مجازات اسلامی محکوم می شوند. [3]

1. هر کس با هیاهو و جنجال یا حرکات غیر متعارف یا تعرض به افراد موجب اخلال نظم و آسایش و آرامش عمومی گردد یا مردم را از کسب و کار باز دارد به حبس از 3ماه تا 1سال و تا 74ضربه شلاق محکوم خواهد شد. [4]

2. هر کس در اماکن عمومی یا معابر متعرض یا مزاحم اطفال یا زنان بشود یا با الفاظ و حرکات مخالف شؤون و حیثیت، به آنان توهین نماید، به حبس از 2 تا 6ماه و تا 74ضربه شلاق محکوم خواهد شد. [5]

3. هرگاه جرایم مذکور در نتیجه توطئه قبلی و دسته جمعی واقع شود هر یک از مرتکبین به حداکثر مجازات مقرر محکوم خواهد شد. [6]

برا اطلاع از مسائلی پیرامون "چهارشنبه آخر سال شمسی (چهارشنبه سوری) و استفاده از مواد محترقه" مطابق با فتاوای مراجع معظم تقلید اینجا را کلیک نمایید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 [1]  قسمتی از ماده 1 قانون تشدید مجازات قاچاق اسلحه و مهمات و قاچاقچیان مسلح

[2] همان، فرازی از ماده 2 / کتاب مجموعه قوانین و مقررات جزایی 1386، ص716 و 717

[3] روزنامه کیهان، شماره:18193، سه شنبه 25 / 12 / 1383، ص15، به نقل از اطلاعیه روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران

[4] قانون تعزیرات و مجازات های باز دارنده، فصل17، ماده 618،

[5] همان، ماده 619

[6] همان ، ماده 620 / کتاب قانون مجازات اسلامی، ص171